Time Flies
In een klein
dorpje aan de rand van het bos, waar de huizen nog de oude charme van vervlogen
tijden uitstraalden, zaten Lars en Lotte op de oude houten schommelbank in
de tuin van hun ouderlijk huis.
De zon stond laag aan de horizon en schilderde de lucht in zachte tinten oranje en paars. Het was die tijd van de dag waarop alles leek stil te staan, maar juist dan voelde de tijd zo snel.
"Herinner
je je nog de zomers van vroeger?" vroeg Lotte, haar blik op de horizon
gericht.
"De dagen leken eindeloos.
We speelden urenlang in de tuin,
zonder ooit echt te bedenken dat de tijd voorbijging."
Haar broer,
Lars, keek haar aan en knikte. "Ja, die tijden…
Het lijkt wel alsof we
toen de tijd konden stoppen. Alsof alles rondom ons gewoon bleef staan."
Lotte zuchtte
en leunde achterover op de bank.
"Nu gaat alles zo snel. Het lijkt wel of
de uren tussen mijn vingers door glippen. We zijn volwassen geworden, maar ik
verlang soms terug naar die eenvoud. We waren niet bezig met wat er komen zou,
we leefden gewoon in het moment."
"Misschien hadden we beter moeten weten," zei Lars. "Misschien hadden we die momenten meer moeten koesteren, in plaats van te denken dat ze altijd zouden blijven. We waren jong en dachten dat de tijd oneindig was."
Lotte glimlachte. "Dat is precies het probleem. We dachten altijd dat we tijd genoeg hadden. Maar tijd is zo vluchtig. Kijk naar ons nu. We hebben het druk, we maken plannen, we rennen van de ene afspraak naar de andere. En telkens als we even stil staan, denken we: Waarom ging het zo snel?"
Lars keek naar de bomen in de verte, waar de bladeren langzaam begonnen te vallen. "Soms zou ik willen dat we de tijd konden stoppen, voor even. Gewoon om terug te keren naar die momenten, waar alles nog simpel was."
Lotte knikte. "We kunnen de tijd niet stoppen, maar we kunnen de momenten die we hebben wel beter benutten. Dat moeten we proberen, voor we te veel tijd hebben verloren."
Ze zaten een poos in stilte, de geur van de herfst in de lucht, de geur van de vervlogen tijden. En hoewel de tijd niet stil bleef staan, wisten ze dat ze altijd terug zouden kunnen kijken naar dit moment, waarin ze samen het besef hadden dat de waarde van de tijd juist in het benutten ervan zat.
Bezinning
Dit verhaal herinnert ons eraan dat hoewel tijd snel kan lijken te gaan, we zelf de keuze hebben om het waardevol te maken. Tijd vliegt, maar het is aan ons om ermee te dansen in plaats van het te proberen tegen te houden.
Hoe ziet jouw
dans met de tijd eruit?