The Timekeeper
Op een koude avond, toen het dorp leek te slapen, ontmoette ik de Timekeeper. Ik was verdwaald in gedachten, toen ik een schim opmerkte in het verlaten bos. Tussen de bomen stond hij daar, onbewogen, en zijn blik leek door mij heen te kijken. Rondom hem danste een blauwe gloed.
Toen ik dichterbij kwam, boog hij langzaam zijn hoofd en keek me aan.
"Jij zoekt de verborgen momenten," zei hij zonder enige twijfel. "De momenten die niemand anders ziet." Zijn stem was als het fluisteren van de wind door een verlaten huis.
Zijn woorden leken mijn verlangen te beschrijven, iets wat ik altijd had geweten maar nooit eerder had kunnen uitdrukken.
Met een elegante zwaai van zijn staf opende hij een poort van glinsterend licht.
"Volg mij," zei hij zacht.
We liepen samen door de poort en
voor ik het wist bevonden we ons op een andere plek, een plek die geen plaats
leek te zijn. Het was een ruimte waar verleden, heden en toekomst samenvloeiden
als golven op een oceaan.
Ik voelde me verloren, maar tegelijkertijd was er een rust in de chaos van deze plek.
"Dit," zei de Timekeeper terwijl hij zijn hand naar een
onzichtbare horizon uitstak,
"is de stroom van alle dingen die ooit waren,
alles wat is, en alles wat zal zijn. Hier bestaan geen grenzen. Hier kun je de
momenten vinden die verloren zijn gegaan, de beslissingen die je nooit hebt
genomen, de kansen die je hebt gemist.
De verborgen momenten bestaan niet in de tijd die jij kent. Ze
zijn verborgen in de keuzes die je maakt, in de stiltes die je hebt laten
vallen, in de woorden die je nooit hebt gezegd. Jij bent degene die de momenten
moet vinden, degene die het juiste pad moet volgen. Elke keuze is een nieuw moment, een nieuw pad. Alleen jij hebt de kracht om te
begrijpen welke momenten het belangrijkste zijn.
Tijd is niet slechts een meetinstrument. Het is een verhaal, en jij bent de
verteller."
Toen verscheen opnieuw de blauwe nevel.
"Het is tijd om terug te gaan", zei de Timekeeper en hij verborg zijn gelaat langzaam achter zijn hoed voordat hij helemaal verdween.
Plots bevond ik me weer op de plek waar ik was begonnen: in het bos, in de koude nacht.
Voor jezelf
Wat betekent de zoektocht naar 'verborgen momenten' voor
jou? Hoe besteed jij de tijd die je wordt gegeven? Heb je ergens spijt van of
loop je soms verloren?